ESTE POEMA
Na gare mais tristonha, um pensamento,
quase um sopro,
um murmúrio de trens que doem
com frio de cordões desamarrados.
(Escrevo com assombro letra e sulco,
sulco e sangue,
palavra, inverno e chicote,
e sigo sem saber o que é poesia).
Nesta gare sem nome, como uma pressa rota,
te espero e já te foste,
no entanto
adopto uma ternura de guarda-chuva
para chorar o nada
..................e todos seus parênteses.
Na gare mais tristonha
concluo este poema que avança
solidões.
Paloma Corrales- Espanha
Tradução ao português: Tania Alegria
*****
ESTE POEMA
En el andén más triste, un pensamiento,
casi un soplo,
un murmullo de trenes que se duelen
con frío de cordones desatados.
(Escribo con asombro letra y cauce,
cauce y sangre,
palabra, invierno y látigo,
y sigo sin saber qué es poesía).
En el andén sin nombre, como una prisa rota,
te espero y ya te has ido,
sin embargo
adopto una ternura de paraguas
para llorar la nada
......................y todos sus paréntesis.
En el andén más triste
concluyo este poema que avanza soledades.
Paloma Corrales- España
Na gare mais tristonha, um pensamento,
quase um sopro,
um murmúrio de trens que doem
com frio de cordões desamarrados.
(Escrevo com assombro letra e sulco,
sulco e sangue,
palavra, inverno e chicote,
e sigo sem saber o que é poesia).
Nesta gare sem nome, como uma pressa rota,
te espero e já te foste,
no entanto
adopto uma ternura de guarda-chuva
para chorar o nada
..................e todos seus parênteses.
Na gare mais tristonha
concluo este poema que avança
solidões.
Paloma Corrales- Espanha
Tradução ao português: Tania Alegria
*****
ESTE POEMA
En el andén más triste, un pensamiento,
casi un soplo,
un murmullo de trenes que se duelen
con frío de cordones desatados.
(Escribo con asombro letra y cauce,
cauce y sangre,
palabra, invierno y látigo,
y sigo sin saber qué es poesía).
En el andén sin nombre, como una prisa rota,
te espero y ya te has ido,
sin embargo
adopto una ternura de paraguas
para llorar la nada
......................y todos sus paréntesis.
En el andén más triste
concluyo este poema que avanza soledades.
Paloma Corrales- España

